ساختار دقیق ویلچر دستی
از آنجایی که قیمت نسبتاً ارزان است، ویلچرهای دستی همچنان نیروی اصلی در بازار هستند. در مقایسه با ویلچرهای برقی، ویلچرهای دستی نه تنها مقرون به صرفه تر هستند، بلکه برای افرادی با پاها و پاهای ناتوان که می توانند از خود مراقبت کنند و تحرک قوی تری دارند نیز مناسب هستند. اجزای ساختاری ویلچر دستی چیست؟ ویلچر دستی به طور کلی از هفت قسمت تشکیل شده است: یک دسته فشاری، یک قاب ویلچر، یک چرخ، یک دستگاه ترمز، یک دستگاه ضد عقب، یک صندلی و یک پدال پا. در ادامه، بیایید نگاهی به مقدمه مفصل بیاندازیم.
ساختار دستی ویلچر
ویلچرهای دستی به طور کلی از هفت قسمت تشکیل شده اند: دسته های فشاری، چارچوب ویلچر، چرخ ها، دستگاه های ترمز، دستگاه های ضد عقب، صندلی ها و پدال ها.
1. چرخ های بزرگ
وزن اصلی را حمل می کند. قطر چرخ ها 51، 56، 61 و 66 سانتی متر است. لاستیک های جامد و لاستیک های پنوماتیک اغلب استفاده می شوند
2. انواع مختلفی از وجود داردچرخ های کوچکبا قطرهای 12، 15، 18 و 20 سانتی متر. چرخ های کوچک با قطر زیاد به راحتی از موانع کوچک و فرش های خاص عبور می کنند. با این حال، اگر قطر بیش از حد بزرگ باشد، فضای اشغال شده توسط کل ویلچر بزرگتر می شود و حرکت را ناخوشایند می کند. به طور معمول چرخ کوچک قبل از چرخ بزرگ است، اما در ویلچر برای افراد قطع عضو اندام تحتانی، چرخ کوچک اغلب بعد از چرخ بزرگ قرار می گیرد. لازم به ذکر است که جهت چرخ کوچک باید عمود بر چرخ بزرگ باشد در غیر این صورت به راحتی سقوط می کند.
3. انگشتر دست
قطر ویلچر منحصر به فرد است، معمولاً 5 سانتی متر کوچکتر از لبه بزرگ است. هنگامی که همی پلژی با یک دست هدایت می شود، می توان یک دست دیگر با قطر کمتر را انتخاب کرد. چرخ دستی معمولاً مستقیماً توسط بیمار هل داده می شود. اگر عملکرد خوب نیست، می توان آن را به روش های زیر برای رانندگی آسان تغییر داد: حرکت،
آ. برای افزایش اصطکاک به سطح چرخ دستی لاستیک اضافه کنید.
ب یک دستگیره فشاری در اطراف لبه چرخ دستی اضافه کنید.
چندین نوع دستگیره فشاری وجود دارد:
دستگیره فشار سطح 0. برای آسیب های ستون فقرات C5. بنابراین عضله دوسر مغز سالم است و دست ها روی دسته فشار قرار می گیرند و با نیروی خمشی می توان گاری را به جلو هل داد. اگر دسته فشار افقی وجود نداشته باشد، نمی توان آن را هل داد.
2 دستگیره فشار عمودی. برای آرتریت روماتوئید مفاصل شانه و دست با تحرک محدود. بنابراین نمی توان از دسته فشار افقی استفاده کرد
0 دستگیره فشار برجسته. برای بیمارانی که حرکت انگشتانشان به شدت محدود است استفاده می شود و مشت کردن آن آسان نیست. همچنین برای آرتروز، بیماری قلبی یا بیماران مسن مناسب است.
4. سه نوع لاستیک وجود دارد: تایر جامد، لوله داخلی پنوماتیک و تایر پنوماتیک بدون تیوب. نوع جامد روی زمین صاف سریعتر راه میرود و به راحتی منفجر نمیشود و به راحتی هل داده میشود، اما در جادههای ناهموار به شدت میلرزد و وقتی در شیار با همان عرض گیر کرده است بیرون کشیدن آن آسان نیست. لاستیک: لاستیک با لوله داخلی باد شده سخت تر فشار داده می شود و سوراخ کردن آن آسان است، اما ارتعاش کمتر از لاستیک جامد است: نوع بادی تیوبلس به دلیل لوله بدون لوله سوراخ نمی شود و داخل چشم همچنین باد شده است، بنابراین نشستن راحت است، اما فشار دادن آن سخت تر از جامد است
5. ترمز
چرخ های بزرگ باید روی هر چرخ دارای ترمز باشند. البته زمانی که یک همی پلژیک فقط می تواند از یک دست استفاده کند، باید از یک دست برای ترمز استفاده کند، اما میله اکستنشن نیز می تواند برای کنترل ترمزهای دو طرف نصب شود.
دو نوع ترمز وجود دارد:
1) ترمزهای بریده بریده این ترمز ایمن و قابل اعتماد است، اما پر زحمت تر است. پس از تنظیم، می تواند در شیب ها نیز ترمز کند. اگر روی سطح 1 تنظیم شود و در زمین صاف نتواند ترمز کند، نامعتبر است. (2) ترمزهای فصلی. با استفاده از اصل اهرم، عبور از مفاصل چند نفر و سپس ترمزگیری، مزیت مکانیکی آن قویتر از ترمز ناچ است، اما سریعتر از کار می افتد. برای افزایش ترمز بیمار اغلب میله ای به ترمز اضافه می شود اما این میله به راحتی آسیب می بیند و در صورت عدم بررسی مکرر بر ایمنی آن تاثیر می گذارد.
6. صندلی
قد، عمق و عرض آن به فرم بدن بیمار و بافت مواد آن نیز به بیماری بستگی دارد. به طور کلی، عمق 41، 43 سانتی متر، عرض 40، 46 سانتی متر و ارتفاع 45، 50 سانتی متر است.
7. کوسن صندلی
برای جلوگیری از زخم فشاری، به پدها توجه زیادی داشته باشید. تا حد امکان می توان از تخم مرغ یا روتو پد استفاده کرد. این پد از یک قطعه پلاستیکی بزرگ با تعداد زیادی ستون توخالی پلاستیکی نوک سینه به قطر حدود 5 سانتی متر تشکیل شده است. هر ستون نرم و قابل جابجایی آسان است، سطح فشار پس از نشستن بیمار روی آن به تعداد زیادی نقاط فشار تبدیل می شود و زمانی که بیمار کمی حرکت می کند، با حرکت نوک پستان، نقاط فشار تغییر می کند، به طوری که نقاط فشار تغییر می کند. می توان به طور مداوم تغییر داد تا از فشار مکرر روی همان قسمت باعث ایجاد زخم های فشاری نشود. اگر بالشتک ذکر شده در بالا وجود ندارد، باید از پلاستیک های فوم لایه ای استفاده کنید که ضخامت آن باید 10 سانتی متر باشد، لایه فوقانی فوم آنزیم پلی کلروفرمیک اسید با چگالی بالا (پلوارتان) به ضخامت 0.5 متر است. لایه پایینی پلاستیکی از همان طبیعت با چگالی متوسط است، چگالی بالا حمایت کننده است، چگالی متوسط نرم و راحت است. در هنگام نشستن، سل ایسکیال فشار زیادی را تحمل می کند که اغلب 1 تا 16 برابر از فشار انتهای مویرگ طبیعی بیشتر است و به راحتی به دلیل ایسکمی زخم فشاری ایجاد می شود. برای جلوگیری از فشار بیش از حد در اینجا، اغلب یک تکه حصیر را در محل مربوطه حفر کنید تا سینه ایسکیال بالا رود. جلوی زمان کنترل باید 2.5 سانتی متر جلوتر از توبرکل ایسکیال باشد و ضلع آن باید 2.5 سانتی متر خارج از توبرکل باشد. عمق حدود 7.5 سانتی متر است. پس از کندن، کوسن به شکل فونت است و شکاف در پشت است. در صورت استفاده از بالشتک فوق الذکر و استفاده از برش، می توان به طور کاملا موثری از بروز زخم های فشاری جلوگیری کرد.
8. ساپورت پا و ساق پا
تکیه گاه ساق پا می تواند دو طرف را دراز کند، یا دو طرف از هم جدا شوند، که هر دو را می توان به یک طرف تاب داد و به عنوان ایده آل ترین حالت جدا کرد. باید به ارتفاع زیرپایی توجه کرد. اگر ساپورت پا خیلی بالا باشد، زاویه خم شدن مغز استخوان خیلی زیاد می شود و وزن به توبروزیته ایسکیال اضافه می شود که به راحتی باعث ایجاد زخم های فشاری در آنجا می شود.
9. تکیه گاه
پشتی را می توان به بالا و پایین، قابل کج شدن و غیرقابل تقسیم بندی کرد. اگر بیمار تعادل و کنترل تنه خوبی داشته باشد، می توان ویلچری با پشتی کم انتخاب کرد تا بیمار بتواند تحرک بیشتری داشته باشد. در غیر این صورت، باید یک صندلی چرخدار با پشتی بلند انتخاب شود.
10. دسته دسته
به طور کلی، 22، 5 ~ 25 سانتی متر بالاتر از سطح صندلی است، و برخی از تکیه گاه های بازو را می توان در ارتفاع تنظیم کرد. همچنین میتوان در قفسه بالایی تکیهگاه برای مطالعه و صرف غذا یک تخته قرار داد.
